بسم الله الرحمن الرحیم 

"اللهم عجل لوليك الفرج والعافيه والنصر وجعلنا من خير انصاره واعوانه والمستشهدين بين يديه"

باز این چه شورش است که در خلق عالم

        باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

                        باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین  

                                 بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است 

به نظر شما مفهوم این شعر چیه ؟

(بحث را در نظرات دنبال کنید)

اول از همه تولد 4 سالگی وبلاگ رو به خودم و شما دوستان 

که در این مدت ،وبلاگ را یاری کردید تبریک می گم

دوم از امروز تا عاشورا فقط 40 روز باقی مانده

حتما از این چله استفاده کنید 

امروز هم می خوام یک سوال مطرح کنم

ملاک های انتخاب دوست چیست؟

واقعیت اش این بود که من در دوران دبیرستان هیچ وقت این مشکل رو نداشتم 

یعنی ملاک هایی که نیاز بود حدودا در همه دیده می شد

و در ضمن ما حدودا 12 ساعت از روز رو با هم بودیم و این باعث می شد که این رابطه 

دوستی خود به خود شکل بگیره 

اما وقتی وارد کالج این جا شدم این مشکل برام مطرح بود که من با چه ملاک هایی باید 

دوست انتخاب کنم؟

اگر می خواستم با ملاک هایی که در دوران دبیرستان دوست انتخاب کنم به یقین هیچ کس 

رو نمی تونستم انتخاب کنم 

اما از اون ور هم نمی تونستم از بعضی ملاک ها بگذرم 

فکر می کنم دوستان دانشجو هم این حس زمانی که به دانشگاه وارد شدند ، داشتند .

البته شرایط فرق می کنه 

خوشحال می شم نظرتونو بدونم 

التماس دعا

یا علی

اول از همه ی دوستانی که لطف می کنند و در بحث شرکت می کنند، تشکر می کنم

از نظرات شما دوستان در پست قبل بسیار استفاده کردم 

بنظرم این طور سوال پرسیدن خیلی خوبه برای همین در این مطلب هم سعی دارم

درباره ی موضوع تغییر افراد در اثر تغییر محیط سوالی مطرح کنم

بعضی اوقات ما اینجا مهاجرانی را می بینیم که پس از آمدن و تغییر محیط بسیاری از 

تفکرات آن ها هم عوض می شه و حتی بسیاری از چیزهایی که تا قبل از هجرت بر روی

آن پافشاری داشتند آن ها را انکار می کنند

شاید بعضی از آن ها نیز مسائل دینی و فرهنگی باشه 

مثال نمی زنم تا یک وقت ذهنتان جهت نگیرد 

بالاخره شما در بین اقوام یا دوستان داشتید کسانی رو که به دلایلی از ایران مهاجرت کردند 

و شاید این موردی که می گم را دیده باشید 

من سوالم اینه که چقدر محیط می تونه تو تغییر فرد اثر داشته باشه؟

تا یک حدی قابل قبوله و دلیلش هم اینکه انسان چیزهای جدیدی رو می بینه و حتی شاید براش روشن

بشه که چیزهایی که قبلا شنیده اشتباه بوده 

اما آیا انقدر اختلاف به وجود می آد ؟

خوشحال می شم اگر مثالی هم مد نظر دارید بفرمایید

یا علی 

سلام

اول از همه می خوام از تمامی کسانی که در پست قبلی در بحث شرکت کردند تشکر کنم

خیلی بحث خوب و مفیدی شد و اگر در بحث نبودید می تونید در نظرات پست قبلی ببینید

دوستانی هم که بودند هنوز بحث ادامه داره راجع به فرهنگ ایرانی و اسلام و من هنوز به اون

نظرات پاسخ می دم

اما بحث امروز رو فقط می خوام با یک سوال شروع کنم و نظر شما رو راجع اون بدونم و بعد نظر

خودم رو تو قسمت نظرات می گم

از روزی که وارد این کشور شدم یک چیزی خیلی باعث تعجب من شده و اونم اینه که چه طور

بیش تر مردم اینجا با این که خدا رو قبول ندارند اما امید به زندگی زیادی دارند

یعنی چه عامل دیگری می تونه باعث امید به زندگی فرد می شه؟

بزارید یه جور دیگه بپرسم:

سوال من اینه که چطور کسی که معاد رو قبول نداره یعنی فکر می کنه بعد از این دنیا چیز دیگری

نیست به چه امیدی داره زندگی می کنه؟

نظر شما چیه؟

سلام

در این پست می خواهم درباره ی موضوعی بنویسم که کمی جنجال بر انگیز است چون در این

موضوع دیدگاه های متفاوتی وجود دارد من فقط و فقط نظر شخصی خودم را می گویم و دوست

دارم نظرات شما دوستان هم درباره ی این موضوع بدانم.

(شاید کمی موضوع سیاسی باشد اما من فقط می خوام تجربه ام را بگم)

.....

اول می خوام منظورم رو از کشور اسلامی بگم

بزارید ساده بگم منظور من از کشور اسلامی : 

یعنی این که ساعت اذان را از مناره های مسجد متوجه می شی

یعنی این که موقع محرم شهر رو سیاه پوش ببینی

یعنی این که در رمضان کسی رو در حال روزه خواری علنی نمی بینی

یعنی این که وقتی خانمی حجاب بر سرش می گذارد به دید تروریست نگاهش نمی کنند

یعنی این که خیلی بهتر می تونی نگاهت رو کنترل کنی

یعنی این که ....

وقتی این حرف رو می زنم منظورم این که اینا برام ارزشه

وقتی در همچنین کشور زندگی می کنم احساس آرامش دارم

واقعا کسانی که غیر از این رو تجربه نکردن نمی دونن من چی می گم 

نمی دونم آیا موارد بالا برای شما ارزشه

خیلی دوست دارم نظرات شما رو بدونم

التماس دعا

یا علی

با سلام به همه دوستان

انشاالله نماز و روزهایتان در این ماه مورد قبول درگاه حق تعالی قرار گرفته باشد

خیلی فکر کردم تا در این پست از وبلاگ چه جور بنویسم

به نظر آمد شاید بد نباشد خیلی ساده حرفی که می خواهم بزنم را بگویم

شاید عنوان مطلب کمی متفاوت باشد. دلیلش این است که حرفم هم متفاوت است

تقریبا یک جور خداحافظی با دوستان و کشور اما نه برای همیشه

من در سفری قرار دارم که مدت آن کمی از سفرهای دیگرم بیش تر است

سفر آخرت نیست بلکه سفری است برای بدست آوردن تجربه هایی که شاید در کشورم

به آن دست نمی یافتم و آن هم تجربه ی تحصیل در خارج از کشور است

مطمئنا تجربه جالبی خواهد بود

انشاالله که بتوانم با کوله باری از علم و تجربه بازگردم و به کشور عزیزمان ایران خدمت کنم

در ضمن قصد دارم بیش تر در وبلاگ بنویسم البته با یاری شما

در این ماه عزیز مرا از دعای خیر فراموش نکنید

یا علی

چند قورباغه از جنگلی عبور می کردند که ناگهان دو تا از آنها به داخل گودالی عمیق افتادند. بقیه

قورباغه ها در کنار گودال جمع شدند و وقتی دیدند که گودال چقدر عمیق است، به دو قورباغه دیگر

گفتند که راه چاره ای برای خروج از چاله نیست و شما به زودی خواهید مُرد.

دو قورباغه، این حرفها را نشنیده گرفتند و با تمام توان کوشیدند تا از گودال بیرون بپرند. اما قورباغه

های دیگر مدام می گفتند که دست از تلاش بردارند چون نمی توانند از گودال خارج شوند.

بالاخره یکی از دو قورباغه تسلیم گفته های دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت و

سر انجام به داخل گودال پرت شد و مُرد.

قورباغه دیگر اما با تمام توان برای بیرون آمدن از گودال تلاش می کرد. هر چه بقیه قورباغه ها فریاد

می زدند که تلاشِ بیشتر فایده ای ندارد، او مصمم تر می شد؛ تا اینکه بالاخره از گودال خارج شد.

وقتی بیرون آمد بقیه قورباغه ها از او پرسیدند: «مگر تو حرفهای ما را نمی شنیدی؟»

معلوم شد که قورباغه ناشنواست. در واقع او در تمام مدت فکر می کرده که دیگران او را تشویق

می کنند.

سلام

بازهم مثل همیشه بابت این که کم مطلب می نویسم عذرخواهی می کنم .

اما انشاالله برای تابستان برنامه ی خوبی برای وبلاگ دارم.

از همه ی شما برای موفقیت در امتحاناتم محتاج دعا هستم

امروز می خواهم داستانی واقعی از کرامت حضرت زهرا (س) تعریف کنم.

اما می خواهم قبل از داستان یک مقدمه بگویم :

ببینید شاید شما بگویید ما از این داستان ها زیاد شنیدیم و کلیشه ای شده و یا اصلا این داستان ها

چه ربطی داره ( مخصوصا به خودشناسی)

اما این را بگویم که همه ی ما شاید به اعتقادات خود یقین واقعی نداشته باشیم. مثلا بعضی اوقات

ما به بعضی از مسائل اعتقادی شک کنیم یا شبهه وارد کنیم.

بیان چنین داستان هایی باعث می شود که ما به آن معصوم یقینمان بیشتر شود و حضورشان و

نظاره بر اعمالمان را بیشتر حس کنیم .

حالا داستان را می نویسم انشاالله که این موضوعی که گفتم در شما به وجود آید.

اگر حس و حالی پیدا کردید من را هم دعا کنید.

..........................................................................................................................

حدود ده سال است که ساکن مجیدیه هستیم و در تمام این مدت با یک خانواده ارمنی همسایه ایم که انسانهای شریفی هستند، حدود یک سال پیش دختر همسایه مبتلا به بیماری ای شد که باعث فلج شدن هر دو پایش گردید. از آن روز مدام مداوا و طبابت و عوض کردن این دکتر و آن دکترشان شروع شد، ولی فایده ای نکرد. یک روز که مرد همسایه داشت میرفت سر کار من هم از در بیرون میرفتم و باهم روبرو شدیم و پس از سلام و احوالپرسی جویای احوال دخترش شدم. گفت: این همه دکتر متخصص و گران قیمت هیچ تاثیری نداشت و هنوز دخترم قادر به حرکت نیست. به او گفتم: میخواهی دکتر متخصصی را به تو معرفی کنم که حتما این درمان از دستش بر میاد؟؟

گفت: اگر چنین کسی هست و فکر میکنی میتونه خوب بگو! گفتم: ما مسلمونا یه بانوی بزرگواری داریم به اسم حضرت فاطمه زهرا(س) اگر به او متوسل شوی و از او بخواهی مطمئنم مشکلت حل می‌شود. وقتی این را شنید لبخندی زد و سوار ماشین شد و گفت: از اینهمه دکتر فوق تخصص و متخصص چکاری بر آمد که از توسل بربیاد؟ ولی دوستام چند تا فوق تخصص که تازه از اروپا آمده اند بهم معرفی کردند. سراغ اونها میرم ببینم چکار میکنند، و خداحافظی کرده و رفت.

من هم به دنبال کارم رفتم و دیگر از آنها خبر نداشتم تا اینکه چند هفته بعد به در خانه ما آمد زنگ زد و مرا کار داشت.

رفتم دم در و پس از سلام و احوال پرسی جویای حال دخترش شدم. با چشم گریان گفت: بعد از آن روز که باهم صحبت کردیم من سراغ چندین متخصص دیگر رفتم ولی هیچ اثری نکرد. در صف انتظار یکی از متخصصین بودم و دخترم در کنارم خواب بود ، ناگهان یاد حرفهای تو افتادم و در دلم متوسل شدم به همان کسی که گفتی و گفتم: ای خانم بزرگواری که فلانی تو را معرفی کرد و من اسمت را یادم نیست ، من تاجر فرش هستم، نذر میکنم که اگر دخترم را شفا بدهی ، برای تمام صحن های حرمت فرش دستباف هدیه میکنم، در همین حال و هوای خودم بودم که دیدم دخترم مرا تکان میدهد، به خودم آمدم ، دخترم گفت : بابا ببین من راه میرم. اون خانم گفت: بابات از من خواسته که تورو خوب کنم. از جات بلند شو و منو بلند کرد و من تونستم رو پاهام واستم و راه برم. و حالا در حالی که از تو برای معرفی این خانم خیلی ممنونم ، ازت خواهش میکنم آدرس حرمش رو بدی تا من نذرمو ادا کنم.

اینجا دیگه من بودم که زار می‌زدم که ای مرد ، تو بی خبری که خانم بزرگ و با کرامت ما زهرای اطهر نه که حرم ندارد بلکه قبر مشخصی هم ندارد.

صلی الله علیکِ یا فاطمه الزهرا

 اللهم عجل لولیك الفرج

امروز می خواهم درباره ی موضوعی صحبت کنم که اهمیت بسزایی دارد و خیلی از ما اشتباه می کنیم

و دچار کج روی می شویم.

نگاه کنید امروزه ما مسلمانان یا کسانی که از دینی پیروی می کنند به دنبال این هستند که برای

دستورات شرعی خود دلیل علمی یا عقلی ثابت کنند.

مثلا چند وقت پیش ایمیلی را دریافت کردم که بسیار جالب بود. تیتر ایمیل با این عنوان بود که :

"تاثیر نماز خواندن بر روی انسان"

نمی خواهم بگویم که این ایمیل اشتباه است یا مطلب بیخودی است ولی باید دانست که ما برای

تاثیر نماز بر روی بدن نماز نمی خوانیم بلکه به این دلیل نماز می خوانیم که امر خداست.

این موضوع در روزه بیش تر صدق می کند. وقتی از بعضی می پرسیم برای چه روزه می گیرند می گویند

برای سلامتی و لاغری و ...

جالب است بدانید بیش تر کسانی هم که این طور فکر می کنند پس از مدتی دست از انجام اعمال بر

می دارند زیرا برای بعضی از دستورات خدا دلیل و مدرکی عقلی و علمی پیدا نمی کنند. 

(البته بعضی ها برای همه ی اعمال عبادی دلیل بافی می کنند)

نمی گویم به دنبال این حرف ها نباشید بلکه می گویم برای این دلیل ها اعمال را انجام ندهید.

ما امر خدا را به این دلیل انجام می دهیم که امر خداست. خدا در برابر این همه نعمتی که به ما داده

یک سری وظایف قرار داده است .

خوشحال می شوم نظرات شما را بشنوم

یا علی مدد

التماس دعا 

یکسال گذشت ....

معمولا نزدیک عید نوروز این جمله زیاد به گوشتان می خورد یا زیاد به زبان می آورید. وقتی این جمله را

می گویید یا می شنوید یا احساس می کنید چه زود گذشت و یا احساس می کنید چه دیر گذشت.

البته مورد اول بیشتر صدق می کند

اما چرا این طور است که به ذهن بعضی یکسال زود می گذرد و یا دیر؟

بگذارید ملموس تر بشود ؛ یک سال معادل ۳۶۵ روز و هر روز معادل ۲۴ ساعت و هر ساعت معادل ۶۰

دقيقه. يعني يكسال معادل ۸۷۶۰ ساعت و ۵۲۵۶۰۰ دقيقه است.

اگر دقت كرده باشيد ما وقتي منتظر كسي هستيم و يا قرار است تا چند ساعت ديگر اتفاق خاصي

رخ دهد و ما فقط در انتظار آن شخص و اتفاق هستيم زمان بسيار دير مي گذرد و هر دقيقه مثل يك عمر

طي مي شود در حالي كه يك دقيقه ۵۲۵۶۰۰/۱ سال است؟!!!!!

اما بلعكس اگر مشغول كاري هستيم يا تفريح مي كنيم و يا ... زمان بسيار زود مي گذرد. مثال آن

براي شما ملموس است ؛ كامپيوتر

شما وقتي پاي كامپيوتر يا اينترنت مي نشينيد بدون اين كه متوجه شويد زمان بسرعت برايتان مي گذرد

و يكدفعه مي بينيد ۴ ساعت است كه پاي كامپيوتر نشستيد. ۴ ساعت يعني ۲۱۹۰/۱ سال ؟!!!!!

خوشحال مي شم نظراتتون رو در اين باره بدونم

سال نو بر شما مبارك

موفق و پيروز باشيد.

يا علي تا ۸۹

سخنران معروف در مجلسی ، یک اسکناس صد دلاری را از جیبش بیرون آورد و پرسید: چه کسی

مایل است این اسکناس را داشته باشد؟  

دست همه حاضرین بالا رفت! 

سخنران گفت: بسیار خوب، من این اسکناس را به یکی از شما خواهم داد ولی قبل از آن میخواهم

کاری بکنم.

و سپس در برابر نگاه‏های متعجب، اسکناس را مچاله کرد و باز پرسید: چه کسی هنوز مایل است این

اسکناس را داشته باشد؟!

و باز دستهای حاضرین بالا رفت...

این بار مرد، اسکناس مچاله شده را به زمین انداخت و چند بار آن را لگد مال کرد و با کفش خود آنرا روی

زمین کشید!

بعد اسکناس را برداشت و پرسید: خوب، حالا چه کسی حاضر است صاحب این اسکناس شود؟!

و باز دست همه بالا رفت!!!

سخنران گفت: دوستان، با این بلاهایی که من سر اسکناس آوردم، از ارزش اسکناس چیزی کم نشد و

همه شما خواهان آن هستید...

و ادامه داد:

در زندگی واقعی هم همین‏طور است، ما در بسیاری موارد با تصمیماتی که میگیریم ژ

یا با مشکلاتی که روبرو میشویم، خم میشویم، مچاله میشویم، خاک ‏آلود میشویم

و احساس میکنیم که دیگر ارزش نداریم،

ولی اینگونه نیست و صرف‏نظر از اینکه چه بلایی سرمان آمده است،

هرگز ارزش خود را از دست نمیدهیم

و هنوز هم برای افرادی که دوستمان دارند، آدم پر ارزشی هستیم...

سلام

واقعا برای خودم متاسفم که انقدر کم سعادتم که کم میام مطلب بنویسم اما بازهم جای شکر داره

که ماهی یکبار از یادم نمی ره .

بدلیل کمبود وقت می خواستم یک بخشی در وبلاگ اضافه کنم به نام داستان و داستان های قشنگ

رو در وب بذارم ولی گذاشتم برا بعد تا یک خاطره ای که جدیداْ برام رخ داد را برایتان تعریف کنم :

.....................................................................................................................................

چند روز پیش با یک وبلاگی آشنا شدم به نام " دوستدار اصحاب و اهلبیت نبی ". نویسنده این وبلاگ

از برادران اهل سنت ایرانی بودند ( حالا به دلایلی لینک وبلاگشون رو قرار نمی دم )

من شروع به خواندن وبلاگ کردم و با این که خیلی حرفهای مخالف مذهب شیعه در آن وجود داشت اما

بازهم نظرات مخالف را شنیدم .

خیلی کنجکاو شدم که چند سوالی که در ذهنم است را از ایشان بپرسم . بنابراین با ایشان ارتباط

برقرار کردم و یکی از مهم ترین سوالاتی که دوست داشتم از یک برادر سنی بپرسم را پرسیدم .

آن سوال این بود که نظر شما اهل سنت ایرانی راجع به شلوغی های اخیر ایران چیست ؟

با توجه به دید اشتباهی که از اهل سنت در ما وجود دارد انتظار هر جوابی را از محمد عزیز داشتم الا

جوابی که به من دادند .

محمد جواب داد : (عین جملات خود ایشان است)

" دوست عزيز ما اهل سنت نسبت به برادران  اهل تشيع  احترام خاصي قائل هستيم.
حالا در بين ما اهل سنت كساني تندرو هستند كه به شكلي مي شه گفت كه نادان
هستند و برضد حضرت علي (رض) حرفهاي مي زنند درحاليكه حضرت علي رضي الله
تعالي عنه را همه ما قبول داريم وجزء اشره مبشره كه نبي مكرم اسلام (ص) به
اين بزرگواران  بشارت بهشت وشفاعت تهت نظرنبي اكرم (ص) داده شده است .
ما با اهل تشيع تنها برسر موضوعات جزئي اختلاف داريم.
درباره مسائل فعلي كشور بايد عرض كنم كه با اين آشوبها و كشتارمردم بي گناه
نه تنها به سرمايه ملت ضربه بلکه به بخت خودمان لگد مي زنيم زيرا شما ببينيد
در كجاي اين دنيا آرامش آزادي استقلال به اندازه ايران وجود دارد درتمامي
كشورها هر روز شاهد كشتار مردم درافغانستان هند پاكستان عراق لبنان فلسطين
هستيم و حالا به خاطر اينكه فلان رئيس جمهور نشد دنيا به آخر رسيد اين دوره
نه دوره بعد . اگر اعتراض دارند چرا مساجد و اموال عمومي را نابود مي
كنند و آتش مي زنند اينها واقعا دنبال كسب رياست جمهوري نيستند بلكه خواهان
براندازي آرامش موجود دركشور هستند نه صندلي رياست جمهوري بازهم اكر كسي
بايد اعتراض كند اهل سنت ايران است كه بافشارهاي مذهبي عرصه را براينان تنگ
كردند از اعدام و زنداني كردن علما تا تخريب مساجد و مدارس ديني اهل سنت ولي
اهل سنت به خاطر حفظ وحدت وسربلندي ايران درجهان سكوت اختياركردند و سخني
نگفتند
به هر حال شما شاهد هستيد كه يكي دو سال قبل به عقايد اهل سنت از طريق صداوسيما
در ماه مبارك رمضان اهانت شد و اهل سنت به خيابان نريختند و با نامه ملاقات
حضوري با ريس صداوسيما و رهبرمعظم انقلاب خواهان جلوگيري از اين اهانت
ها شدند به هر حال اهل سنت خواهان وحدت است نه جنگ "

وقتی این نامه را خواندم واقعا گریه کردم به حال خودمان . که یک سنی برای اتحاد مسلمانان

این طور عمل می کند ولی ما شیعیان .........

نکات :

۱. خواهشا از حرفهای من برداشت سیاسی نکنید من فقط یک تجربه را بیان کردم .

۲. خوشحال می شم نظرتون رو بدونم (بدون توهین)

۳. ......

التماس دعا

با سلام

فرارسیدن ماه محرم را به شما تسلیت عرض می کنم.

می خواستم از محرم بنویسم اما گفتم شاید بهتر باشه به سوالی که شاید ذهن شما رو مشغول

کرده باشه پاسخ بدم.

امسال شب یلدا در دهه اول محرم قرار داره. شاید با خودتون بگید که در این جور مواقع کار درست چیه؟

بهتر توضیح بدم. بهتر است اول این سوال را پاسخ دهید :

شما مسلمان ایرانی هستید یا ایرانی مسلمان ؟

جواب این سوال را خودتان پیدا کنید .

دقت کنید زمانی که اسلام به ایران نیامده بود مراسمی طبق عادات یا رسوم ایرانیان وجود داشته

که مردم به آن خیلی پایبند بودند . وقتی دین زرتشت هم به ایران آمد آن رسم ها با این دین مطابقت

داده شد و رسوم جدیدی را ایجاد کرد که از جمله از آن می توانیم چهارشنبه سوری را نام ببریم .

یلدا نیز یک رسم ایرانی است که هر ساله ما را به جا می آوریم . اما شاید در ذهن بعضی از متدینین

سوال شده باشد که آیا امسال که با ایام محرم مطابقت دارد چه کار کنیم ؟

من اعتقاد دارم باید این رسم ایرانی پا بر جا بماند و ما نباید ایرانی بودن خودمان را خراب کنیم اما چه

خوب می شود اگر رنگ و بوی مذهبی هم به آن بدهیم .

خوشحال می شوم نظرات شما هم بدانم.

یا علی